|
Sigurður
Guðmundsson
NÁTTHRAFNINN
HEFUR SIG TIL FLUGS
Um
daginn sá ég kvikmyndina Erin Brockovich.
Mér fannst þetta frekar löng og tíðindalítil
mynd, en þannig eru nú víst flestar mynda Juliu
Roberts. En Erin Brockovich er kvikmynd um kvenmann
sem aðstoðar heilt bæjarsamfélag í málsókn gegn
illu stórfyrirtæki sem hefur eitrað vatnsból
þessa bæjarsamfélags um árabil og valdið íbúum
þess skaða.
Erin
þessi er ofurvenjulegur einstaklingur; hún á þrjá
krakka með sitthvorum manninum, á sín vandamál og
sína ógreiddu reikninga. Hennar bíður ekkert nema
fátækt og volæði en allt í einu tekur hún upp á
því að berjast fyrir réttlæti - og aldrei fyrr
hefur barátta fyrir réttlæti skilað jafn miklu í
aðra hönd. Hún nærri knésetur stórfyrirtækið
fyrir rétti og fær viðurkennda skaðabótakröfu
fólksins sem drakk eitraða vatnið allan þennan
tíma. Af þessum skaðabótum tekur hún að
sjálfsögðu sína þóknun.
Þegar
ég sá þessa Erin Brockovich aðstoða veika
fólkið í baráttu þeirra fyrir rétti þeirra til
lífs og heilbrigði byrjaði ég að hugsa um það
sem skiptir mig mestu máli í lífinu - ég sjálfur.
Ef það er hægt að gera kvikmynd um Erin Brockovich
hlýtur að vera hægt að gera kvikmynd um mig. Ég
hef reyndar aldrei barist fyrir réttlæti eins og
Erin Brockovich en það getur varla verið
fyrirstaða. (Ég hef reyndar einu sinni sent bréf
til Persónuverndar en það flokkast varla undir
krossferð gegn óréttlæti.)
En
hvernig er hægt að gera kvikmynd um mig? Hvað
höfum við í höndunum? Leyf mér að segja frá
mínu lífi hingað til. Ég er 24 ára gamall
laganemi, ólofaður og barnlaus. Ég er kannski ekki
mest spennandi maður í heimi en ég er toppnáungi.
Ég hef hlotið eðlilegt uppeldi, hef alltaf fengið
nóg að borða og drekka og hef alltaf fengið allt
sem ég vil. Þetta verður því engin ghetto-saga.
Í þokkabót kann ég ekki á nein hljóðfæri,
þannig að í myndinni verður engin hliðarsaga
(sub-plot) um mig og píanóið mitt og hvernig ég
læri á lífið nótu fyrir nótu.
Það
litla sem ég hef sagt ykkur frá lífi minu er
kannski ekki nóg sem uppistaða 90-mínútna
kvikmyndar en það er ekki vandamál. Þegar
hlutirnir snúast gegn manni og maður finnur
markmiðið fjarlægjast þá er góður tími til að
byrja að ljúga. Og ég ætla að gera það hér.
Líf mitt er ekki nógu spennandi eitt og sér þannig
að ég poppa það upp með lygi. Myndin verður
helmingur sannleikur og helmingur lygi; svona eins og
R-listinn.
Í
myndinni verð ég þá laganemi á daginn en á
næturnar berst ég gegn skipulegri glæpastarfsemi.
Ég er Nátthrafninn. Ég ferðast um nóttina
klæddur svörtum leðursamfestingi með svarta
skikkju, stekk tignarlega frá einu húsþaki til
annars, frá einni trjágrein til annarrar og nota
röntgen augu mín til að leita uppi skipulagða
glæpastarfsemi. Mitt helsta vopn í baráttunni gegn
glæpum er nóttin. Ég gæti jafnvel gert þetta í
samstarfi við ýmis fyrirtæki og stofnanir s.s.
Ríkislögreglustjóraembættið, ESSO og Flugleiði.
Ég gæti ekki bara barist gegn glæpum og
óréttlæti heldur líka grætt á þessu. Ég er
ekki að tala um neinn stórgróða - bara örlitla
þóknun. Að berjast gegn óréttlæti er eftir allt
vinna sem unnin er á nóttinni við erfiðar
aðstæður.
Í
myndinni myndu glæpamenn sjá fljótt að það flýr
enginn ógnarkraft Nátthrafnsins. Þeir myndu stofna
samtök, samtök glæpamanna, sem myndu gæta hagsmuna
glæpamanna - svona svipað og samtök
tryggingafélaga (sem að sjálfsögðu gæta hagsmuna
tryggingarfyrirtækja en ekki glæpamanna. Var hægt
að misskilja þessa setningu?) Samtök glæpamanna
myndu verða aðal keppinautur minn í kvikmyndinni.
Samtökin myndu jafnvel hyggja á heimsyfirráð og
svífast einskis. Þarna er grunnur að kvikmynd um
mig kominn.
Mín
hugmynd er kannski dálítið langsótt en það er
svo margt í lífinu langsótt; þarf ég að minna
lesendur á að einhvers staðar út í
þjóðfélaginu er Finnur Ingólfsson bankastjóri.
Þeir
sem eru áhugasamir að kvikmynda sögu mína, hafi
samband við kvikmyndir.com.
|
