Ég man eftir því að í gamla daga - þegar ég var ungur - gat maður horft á myndir Steven Seagal alveg eins og maður vildi. Nú er umræðan um ofbeldi í sjónvarpi og kvikmyndum hins vegar orðin svo hávær að það er varla að Steven Seagal geti sent frá sér mynd. Sem afleiðing af þessu eru videóleigurnar stútfullar af einhverju listrænu sorpi á tungumálum sem maður skilur ekki.

En um daginn spratt blóm mitt í sorpmynda-flórunni. Steven Seagal-blóm til að vera nákvæmur. Það kom nefnilega mynd með Steven Seagal á leigurnar um daginn, Exit Wounds og ég tók gleði mína á ný. Þessi Exit Wounds er toppmynd. Söguþráðurinn skiptir engu máli. Þetta er bara Steven Seagal og 100 vondir kallar. Þetta er ójafn leikur en það er einn maður sem stendur uppi sigurvegari að lokum; Steven Seagal.

Mér er sérstaklega minnisstætt eitt atriði myndarinnar þegar Steven Seagal er að sinna einkaerindum þegar hann kemur að heilli klíku asískra ungmenna að reyna að brjótast inn í bílinn sinn. Seagal er sallarólegur þangað til eitt ungmennana otar hníf að honum. Þá - og aðeins þá - tekur hann sig til og drepur alla klíkuna í sjálfsvörn. Þetta hef ég lært af honum. Ég hef alltaf haft hugmyndafræði Seagal að leiðarljósi; að láta fólk almennt í friði þangað til ég tel réttindi mín brotin og byrja þá - og aðeins þá - að brjóta handleggi af fólki við olnboga. Þetta er ágætis þumalputtaregla. (Ég er reyndar með aðra þumalputtareglu sem ég er að reyna að lifa eftir; "ekki drekka Tequila". Síðast drakk ég eina og hálfa flösku og vaknaði í Dublin.)

Nú til dags er umræðan um ofbeldi í kvikmyndum og sjónvarpi að kæfa allt þannig að krakkar mega varla horfa á eina kvikmynd. Það er varla að þau megi opna augun á morgnana. Ég segi bara fyrir mitt leyti að nú er ég orðinn 24 ára gamall og ég ekki á við nokkur vandamál að stríða. Ég er að minnsta kosti enginn Kolbrún Halldórsdóttir. Ég hvet þig eindregið til að leigja kvikmyndina Exit Wounds. Toppmynd.