|
Ragnar Trausti Ragnarsson
DIE
HARD MYNDIRNAR - LAAAANGBESTAR!
Vinsælustu og að
flestra mati bestu hasar- og spennumyndir allra tíma
eru Die Hard myndirnar. Die Hard I sem kom út árið
1988 varð gífurlega vinsæl og Bruce Willis varð
goðsögn í þeim flokki kvikmynda sem eru
hasarmyndir. Það er ekkert skrýtið hversvegna Die
Hard myndirnar urðu svona góðar. Það er
einfaldlega vegna þess að svo fáar hasarmyndir hafa
verið gerðar sem byggja á hasarmyndarformúlunni.
Þær hasarmyndir sem ég tel að séu þær einu
myndir í kvikmyndasögunni sem flokkast geta sem
alvöru hasarmyndir og hlýða reglunni eru Rambo
I-III, Lethal Weapon I-IV ,True Lies og The Rock. Í
bókinni Heimur Kvikmyndanna er þessari reglu lýst
best og hvernig barátta hetjunnar er í alvöru
hasarmynd: "Barátta hetjunnar í
hasarfrásögninni er tvíþætt. Hetjan tekst annars
vegar á við illmennið sem hótar að sundra
samfélaginu og skaða meðlimi þess. Um leið á
hetjan í höggi við yfirvöld, blint kerfisbákn sem
skeytir ekki um hag einstaklingsins. Illmenni og
yfirvöld eru þannig holdgervingar andstæðra póla
sem afmarka hugmyndaheim hasarfrásagnarinnar. Hetjan
er það afl sem sættir andstæðurnar." (Heimur
Kvikmyndanna, Heiða Jóhannsdóttir, Forlagið 1999.)
Í Die Hard myndunum
er augljóst hvernig myndirnar hafa náð svo miklum
vinsældum eins og raun ber vitni. John McClane er
maður sem á erfitt sjálfur, hann og konan hans eru
skilin og sjálfur drekkur hann og lifir óþrifarlegu
lífi. Í öllum þremur myndunum er honum kippt inn
í atburðarrásina annaðhvort af yfirvöldum eða
hann er svo óheppinn að lenda inn í miðri árás
hryðjuverkamanna. McClane er í rauninni kippt úr
raunveruleikanum og hann tilneyddur til þess að
hjálpa frekar borgurum og bjarga borg og bæ en að
hjálpa og bjarga sjálfum sér. Hann áttar sig ekki
á plönum hryðjuverkamannanna og hverjir þeir eru
fyrr en í miðri mynd. Það eina sem hann veit er
að hann verður að frelsa gísla og drepa
hryðjuverkamennina. En til þess að það geti gerst
verður hann að vinna einn og í rauninni berjast
bæði við stjórnvöld og hryðjuverkamenn. En þó
er einn sem stendur við hlið hans og er í rauninni
eini bandamaður hans í myndunum.
Í Die Hard myndunum
er gengið fram af McClane, hann er látinn gera
ótrúlegustu hluti og verður í rauninni
ómannlegur, breytist í ofurhetju sem býr yfir
kröftum sem enginn lifandi vera getur bugað. Í
öllum myndunum er áhorfandanum brugðið með því
að láta það líta út fyrir að McClane hafi
látist í átökum og hann komi ekki aftur á hvíta
tjaldið. Áhorfandinn veit að hann er lifandi en
samt er honum brugðið. En söguhetjan
"endurfæðist". Eins og í Die Hard III
þar sem McClane lokast inn í göngum og
hryðjuverkamennirnir hleypa vatni inn í göngin.
McClane er engin björg veitt en síðan í lokin á
atriðinu spýtist hann með vatni út um loftgat. Á
meðan horfir félagi hans Zeus skelfingu lostinn á.
En eins og alltaf
enda allar myndirnar á því að McClane vinnur og
illmennið er drepið. Die Hard myndirnar eru frábær
skemmtun og myndir sem hægt er að horfa á aftur og
aftur. Því miður er það þannig að ekki er nein
hasarmynd komin sem jafnast á við Die Hard
myndirnar. Ég vona að Bruce Willis láti sjá sig í
Die Hard IV. Þótt hann sé byrjaður að eldast
lítillega er og verður hann alltaf jafn cool og
töff.
*Lesa má nánar um
stig hasarmyndarinnar í bókinni Ferð höfundarins
eftir Christopher Vogler.
Ragnar
Trausti Ragnarsson
er nemi í
Kvennaskólanum og kvikmyndaáhugamaður
|