|
Ragnar Trausti Ragnarsson
HASAR
OG SKOTBARDAGAR
Þær
bíómyndir sem fólk getur horft á aftur og aftur
eru spennumyndir sem byggja á Hollywood göldrum og
senum sem heilla mannsaugað upp úr skónum. Flottir
leikarar sem eru oftast í vandræðum og eru annaðhvort
góðu karlarnir að elta vondu karlana eða
vondukarlarnir að flýja frá góðu körlunum.
Myndir eins og Die Hard, The Rock, Broken Arrow og
fleiri myndir sem eru háspennumyndir.
Maður horfir á dramatískar myndir sem
byggjast á fagurfræðilegum sjónarhornum og
handriti sem búið er að lyfta upp á hærra plan.
En það gerist stundum að manni hættir til að
hugsa um gömlu góðu spennumyndirnar. Í bíó í dag vantar myndir
eins og þær sem komu út 1990-1997.
Kannski eru leikstjórar orðnir agaðri og
kannski vilja ekki framleiðendur lengur sjá svona
alvöru poppkornsmyndir.
Það
sem vantar í þessar nýju hasarmyndir
er einfaldlega auðveldari söguþráð. Spennumyndir
sem gerðar eru í dag eru byggðar upp á flóknu
handriti og maður verður að hafa sig allan við að
fylgjast með sögunni. Það var ekki flókið plottið
í fyrstu og annarri Die Hard myndinni, það var aðeins
flóknara í þriðju en það var ekkert sem ruglaði
mann. Nú í dag eru leikstjórar að leika sér meira
með tæknibrellurnar og notkun myndavélarinnar í
senum núna er önnur. Flóknari myndataka og notkun
á nýjum sjónarhornum er ekki alveg að virka í þessum
nýju spennumyndum. Í gömlu myndunum var það þannig
að þessi venjulega tækni var notuð við gerð
myndanna. Brellur voru notaðar minna og sjónarhorn
voru önnur og svo mætti lengi telja. Kannski ætti að
minnka fjármagn til spennumynda og skapa nýjar stjörnur
sem eru cool og töff.
Ragnar
Trausti Ragnarsson
er nemi í
Kvennaskólanum og kvikmyndaáhugamaður
|
