Þreyttasta kvikmyndaformið í dag er sennilega sú tegund hryllingsmynda þar sem grímuklæddur morðingi eltir sætar en jafnframt frekar heimskar stelpur og myrðir á hrottalegan hátt. Gott gengi myndarinnar "Scream" hleypti af stað holskeflu af misjafnlega lélegum eftirlíkingum, s.s. "I Know What You Did Last Summer" og "Urban Legends" sem einokuðu að miklu leyti hryllingsmyndageirann á síðari hluta síðasta áratugar. Þessar myndir, ásamt forvera sínum, gátu svo allar af sér eitt eða jafnvel fleiri framhöld. Nýjasta stykkið í þessari allt of löngu röð er myndin "Valentine". Söguþráðurinn er einfaldur: Grímuklæddur morðingi eltir sætar en jafnframt frekar heimskar stelpur og myrðir á hrottalegan hátt. Í þetta skiptið hefur kvikmyndaframleiðendunum hins vegar tekist jafnvel verr til en oftast áður. Persónur myndarinnar er svo yfirgengilega heimskar og plottið svo óskaplega vitlaust að það jaðrar við að vera móðgun. Morðin, sem eiga að bera myndina uppi, bjóða upp á álíka mikla spennu og dýralífsmyndir sem sýna krókódíl stökkva upp úr kyrru vatni og drepa óviðbúna bráð. Reyndar eru krókódílar mun ógnvænlegri en grímuklæddi leppalúðinn í myndinni og svo finnur maður miklu frekar til með óheppna storknum eða vatnabuffalnum en sætu en jafnframt frekar heimsku stelpunum í "Valentine." Framhald óskast ekki. - Hallur Örn Jónsson