Það er stutt síðan Guillermo del Toro sendi frá sér kvikmyndina El laberinto del fauno eða Völundarhús Pans. Sú mynd var án efa ein besta mynd síðasta árs. Það er hann Toro sem framleiðir El Orfanato eða Munaðarleysingjahælið upp á íslensku. Þetta er fyrsta mynd leikstjórans, Juan Bayona sem virðist ekkert vera síðri leikstjóri, honum tekst alla veganna ótrúlega til.
Hér er um hrollvekju að ræða, alvöru hrollvekju en ekki unglingagrínhrollvekju eins og svo vinsælar hafa verið. Í stuttu þá fjallar myndin um hjón sem hafa nýverið ættleidd ungan strák og ætla í framhaldinu að stofna munaðarleysingjahæli fyrir veik börn. Fljótlega eftir að þau flytja inn í nýja húsið sitt, sem áður var munaðarleysingjahæli, taka þau eftir því að sonur þeirra er farinn að ímynda sér vini sem hann talar og leikur sér við. Í fyrstu hafa þau ekki áhyggjur af þessu og vona að þetta lagist af sjálfur sér þegar hann eignast vini. Þá ræðst einn af hinum ímynduðum vinum hans á móðurina og stráksi hverfur. Foreldrarnir hefja leit að honum en hann virðist hafa gufað upp og virðist eina leiðin til að finna hann vera sú að skoða fortíð hússins.
Söguþráðurinn er alveg pottþéttur og vel úr honum unnið. Myndin er spennandi nánast frá fyrstu mínútu og hvergi er hægt að finna dauðan punkt í myndinni. Aðalleikkonan, Belén Rueda stendur sig vel í sínu hlutverki og í raun er ekki hægt að kvarta undan neinum leikara. Leikstjóranum tekst að magna upp andrúmsloftið og viðhalda því út myndina. Myndin er mjög frumleg og niðurstaðan er bæði útpæld og jafnframt óvænt.
El Orfanato hefði vel getað sómað sér á síðustu óskarsverðlaunahátíð og hefði fyllilega getað slegið þeim myndum sem þar var að finna við. Það er bara einhvern veginn þannig að hrollvekjur eiga ekki upp á pallborðið hjá Kvikmyndakademíunni ytra. Hér er á ferðinni ein besta hrollvekja síðari ára og ein besta mynd síðasta árs. Ég hvet alla til að skella sér á þessa og þakka Græna ljósinu fyrir að færa okkur hana.
