Hver er uppáhaldsmynd
Árna Snævarr?

Ég get ekki frekar en flestir nefnt einhverja eina "bestu" mynd og reyndar lít ég á eftirfarandi lista sem skrá yfir eftirminnilegustu myndirnar en ekki endilega þær bestu:

1. Apocalypse Now (Francis Ford Coppola)! Gamla útgáfan því Redux bætir við atriðum sem eru í rauninni óþörf. Ég væri að ljúga ef ég þættist skilja myndina en stórleikur Martin Sheen, Robert Duvall og Marlon Brando líður mér seint úr minni. Þrjú atriði sem standa upp úr : Sheen að slást við spegilinn -- hann var raunverulega blindfullur og leggur sig allan í hlutverkið sem næstum kostaði hann lífið. Robert Duvall og þyrluatriðið þar sem Coppola notar Valkyrjurnar eftir Wagner á ógleymanlegan hátt. Og svo sjálfur Brando spikfeitur í skugganum: The Horror! The Horror!

2. Diva (Luc Besson): Opnaði augu mín fyrir því smartasta í franskri kvikmyndagerð. Veisla fyrir augað, sérstaklega óperuatriðin jafnvel þótt söguþráðurinn sé argasta kjaftæði enda rætur myndarinnar miklu frekar í teiknimyndasögum en bókmenntum svo dæmi sé tekið. Frétti af því að Richard Bohringer kóngur franskra aukahlutverka sem fer á kostum í Divu, hefði verið á Íslandi að leika í mynd. Hefði kysst á honum tærnar ef ég hefði hitt hann.

3. Blikktromman (Volker Schlöndorff): Aldrei þessu vant frábær kvikmynd eftir frábærri bók! Volker Schlöndorff er góður þegar hann er góður. Óskar litli með trommuna sína er ein eftirminnilegasta persóna kvikmyndanna (og bókmenntanna) og ennþá birtast mér álarnir í hesthausnum í martröðum meir en tuttugu árum eftir ég sá myndina.

4. Flestar myndir Woody Allen: Annie Hall auðvitað - atriðið þar sem hann talar við hestinn - nema hvað; en líka Zelig stórlega vanmetin mynd og bæði sönn og alveg drepfyndin.

5. Beitiskipið Potemkin (Sergei Eisenstein): Nú heldur kannski einhver að ég sé farinn að endurtaka klassíska lista og næst komi Citizen Kane en ég sá Beitiskipið sem krakki í sjónvarpinu og hef aldrei litið barnavagna og tröppur sömu augum síðan.

6.The Shining (Stanley Kubrick): Lem hvern þann sem dirfist að hafa efasemdir um myndina.

7. The Tenant (Roman Polanski). Þurfti að fylgja annarri hvorri stelpu í bekknum í gaggó heim eftir myndina; hljóp síðan eins og fætur toguðu yfir dimma Melana að því er mér fannst með Polanski kolgeðveikan á hælunum. Mótaði líka afstöðu mína til nágranna minna þegar ég fluttist til Parísar! Ekki endilega besta mynd Polanskis en sú eftirminnilegasta í mínum huga.

8. Napoleon (Abel Gance). Eina myndin sem gerð hefur verið fyrir þrjú kvikmyndatjöld. Sá hana í Berlín þar sem Carmine Coppola (pabbi Francis Ford) stjórnaði Fílharmóníusveitinni leika eigin kvikmyndatónlist. Lokaatriðið þegar sveitin lék La Marseillaise og skjáirnir urðu bláir, hvítir og rauðir fylltu mann byltingaranda. Síðan labbaði maður út í kvöldhúmið og hendurnar á manni urðu bláar aftur þegar maður rambaði fram á Berlínarmúrinn.

9. Fanny og Alexander. Sterk í minningunni þótt ég hafi aldrei fallið flatur fyrir Bergmann.

10. Guðfarinn. Ekki annað hægt en að ramma inn listann með öðru snilldarverki Coppola.

Árni Snævarr fréttamaður