Hver er uppáhaldsmynd
Ástu Möller?

Mér er ómögulegt að nefna eina mynd sem uppáhaldsmynd mína. Kvikmyndir sem eru í uppáhaldi á hverjum tíma endurspegla oft þann þroskaferil sem gengið er í gegnum það sinnið. Á menntaskóla- og háskólaárum mínum tók ég þátt í kvikmyndaklúbbum framhaldskólanna og sá þar helstu listaverk kvikmyndanna eftir Bunuel og fleiri góða kappa. Ég gæti ekki rakið söguþráð myndanna, þótt ég ætti lífið að leysa, enda var söguþráðurinn oft aukaatriði, ef ég man rétt. Symbolisminn var í algleymingi. Hins vegar get ég auðveldlega rifjað upp tilfinninguna að sitja kappklædd og kaldnefjuð í hráslaga í Laugarásbíói, um hádegisbil á laugardegi og horfa á svart-hvít listaverkin rúlla fyrir augum mér. Á háskólaárunum komust stúdentar einnig ódýrt eða ókeypis í Háskólabíó, að mig minnir kl. 5 á mánudögum og það var kærkomin hvíld frá bókunum að skreppa í bíó smá stund, fá sér popp og kók og halda síðan áfram lestri. Hins vegar er í endurminningunni allt annar blær á frönskum kvikmyndavikum sem haldnar voru reglulega, þar ríkti gleði, litir og ástin í ýmsum myndum. Mér finnst eins og það hafi alltaf verið vor á frönskum bíódögum, allavega tengi ég þá við sól og birtu í huga mínum. Eftirminnilegustu myndirnar sem ég sá á þessum árum voru 1984 eftir bók George Orwell og Dagur í lífi Ivan Denisovitsj eftir bók Alexander Solsjenitsyn. Þetta var á dögum kalda stríðsins og þrungi, eymd og varnarleysi einstaklingsins í myndunum endurspeglaði hugmyndir manns um lífið í Sovét á þessum tíma. Ég hafði lesið bækurnar og sennilega höfðu myndirnar enn meiri áhrif á mig fyrir bragðið, því ég upplifði verkin á tveimur listformum. Seinni myndina sá ég í Hafnarbíói gamla, sem var braggabíó á horni Barónsstígs og Skúlagötu, og var afar sérstakt kvikmyndahús. Svo ég komi mér úr nostalgíu ungdómsáranna, þá langar mig að nefna 2-3 myndir sem ég hef séð á undanförnum árum og eru eftirminnilegar. Fyrsta er að nefna mynd Lars von Trier, Dancer in the Dark, sem ég sá nýverið og er leikur Bjarkar ólýsanlegur og átakanlegur. Aðrar myndir vildi ég nefna, en það er The Piano og The Sixth Sense. Það er ákveðin samsvörun í grunntón "The Piano" og mynd Lars von Trier er konurnar í meginhlutverkum lýsa einstaklingum sem eru trúar sjálfri sér og fylgja sannfæringu sinni til enda. Þá fannst mér myndin The Sixth Sense snilldarleg, því óvæntur endir fékk mann til að endurskoða í huganum öll skeið myndarinnar upp á nýtt, auk þess sem efni myndarinnar var mjög áhugavert og leikurinn frábær. Að lokum langar mig að þakka fyrir það tækifæri sem ég fékk við að setja þessar línur á blað, að fara í ferðalag um hugann um áhugaverðar kvikmyndir sem ég hef séð gegnum tíðina.

Ásta Möller
alþingismaður